INAUGURACJA ROKU AKADEMII WIEKU DOJRZAŁEGO Z UDZIAŁEM NASZYCH UCZNIÓW

Na początku października uczniowie naszej szkoły uczestniczyli w inauguracji roku akademickiego Akademii Wieku Dojrzałego w Koluszkach, który kończył 5 lat.
Adam Jendrzejewski: „Zostaliśmy poproszeni o przygotowanie wystąpienia poprzedzającego wykład Pana Doktora Kazimierza Zawadzkiego na temat roli komunikacji werbalnej i niewerbalnej w życiu człowieka i z chęcią spełniliśmy ową prośbę, w czym pomogły nam Panie Profesor Justyna Szkopińska oraz Agnieszka Włodarkiewicz.

Młodzież, z pomocą pań profesor Justyny Szkopińskiej i Agnieszki Włodarkiewicz, przygotowała przedstawienie, którego myślą przewodnią była rola słowa w życiu człowieka.
Adam Jendrzejewski: „Nasze wystąpienie dotyczyło roli słowa w życiu człowieka, więc z początku przedstawiliśmy zebranym krótką informację odnośnie terminu ,,logos” i jego znaczenia dla filozofii greckiej i teologii chrześcijańskiej. Następnie grono naszych utalentowanych artystów zachwyciło studentów ADW oraz wszystkich Gości swoim występem.”

Na spektakl złożyły się wiersze „Na wieży Babel” Wisławy Szymborskiej, „Rozmowa” Bolesława Leśmiana, „Dwugłos” Ewy Lipskiej i „List do Ciebie” Radosława Planety, brawurowo zaprezentowane przez Martę Bursiak (kl. 3c), Natalię Eliasiewicz (kl. 3e), Julię Kowalczyk (kl. 2c), Adama Jendrzejewskiego (kl. 3c), Jana Nowińskiego (kl. 1a) i Piotra Strzeleckiego (kl. 2d).
Przedstawienie uświetniły wokalne występy uczennic: Patrycji Galach (kl. 3c), Natalii Hermaniuk i Weroniki Koziarskiej (kl. 3e) oraz Aleksandry Reczulskiej (kl. 2c), które zaśpiewały piosenki: ,,Rozmowa przez ocean” Maryli Rodowicz, ,,Myśli i słowa” zespołu Bajm oraz znane wszystkim ,,Medytacje wiejskiego listonosza” Skaldów.
Przedstawienie spotkało się z bardzo ciepłym przyjęciem ze strony studentów Akademii Wieku Dojrzałego, jak i zgromadzonych gości.
Adam Jendrzejewski: „Obserwując […] reakcję naszej widowni byłem onieśmielony. Studenci słuchali nas nie tylko z wielką uwagą, ale i radością. Nie zabrakło również wspólnych śpiewów, przy słuchaniu wystąpień naszych wokalistek usta same rwały się do nucenia.[…]. Chociaż wątpię, byśmy swoim przedstawieniem powiedzieli naszym Gospodarzom, coś czego by nie wiedzieli, to widok ich uśmiechów pełnych ciepła, zrozumienia i radości, że ktoś ukazuje poglądy głoszone w w/w utworach były dla nas najcenniejszym podziękowaniem za pracę, którą włożyliśmy w nasze wystąpienie. To właśnie takie momenty nadają życiu wartość – momenty, w których starsze i młodsze pokolenie mogą mówić jednym głosem”